Η Θόη είχε τη δυνατότητα να θολώνει και να ταράζει τα νερά των θαλασσών και των ωκεανών.
Η Νηρηίδα Κυματολήγη, είχε την ευχέρεια να λήγει, δηλαδή να σταματά τα κύματα της θάλασσας.
Η Κυμοδόκη από την άλλη πλευρά, είχε τη δύναμη να φέρνει τα κύματα.
Η Κυμοθόη τάραζε και δυνάμωνε το κύμα όποτε ήθελε.
Η Κυμώ ήταν η Νηρηίδα που μπορούσε να γεννήσει τα κύματα.
Η Μελίτη, από την οποία πήρε το όνομά της το νησί Μάλτα, σύχναζε κοντά στο ομώνυμο νησί, και το όνομά της φέρει ο αστεροειδής αρ. 676.
Οι Νηρηίδες ως νύμφες και εγγονές του Ωκεανού είχαν τη δύναμη να ταράζουν αλλά και να γαληνεύουν τα νερά. Τα εκφραστικά τους ονόματα περιγράφουν καταστάσεις και ιδιότητες της θάλασσας.
Τα ονόματα των 50 Νηρηίδων ήταν Αγαύη, Ακταία, Αλία, Αλιμήδη, Αμφιτρίτη, Αυτονόη, Γαλάτεια, Γαλήνη, Γλαύκη, Γλαυκονόμη, Δυναμήνη, Δωτώ, Ερατώ, Ευαγόρη, Ευάρνη, Ευδώρη, Ευκράτη, Ευλιμένη, Ευνίκη, Ευπόμπη, Ηιόνη, Θεμιστώ, Θέτις, Θόη, Ιπποθόη, Ιππονόη, Κλυμένη, Κυματολήγη, Κυμοδόκη, Κυμοθόη, Κυμώ, Λαομέδεια, Λειαγόρη, Λυσιάνασσα, Μελίτη, Μενίππη, Νημερτής, Νησαία, Νησώ, Πανόπη, Πασιθέα, Πολυνόη, Ποντοπόρεια, Προνόη, Πρωτομέδεια, Πρωτώ, Σαώ, Σπειώ, Φέρουσα, Ψαμάθη.
Η Ελληνική μυθολογία έχει ως αφετηρία της, τις ιστορίες των αρχαίων Ελλήνων που παρουσιάζουν τους θεούς, τους ήρωες και τις περιπέτειές τους.